یئنی یازې‌لار / Yeni Yazılar
آنا صفحه Ana Səhifə / ادبیات / کؤشه یازې / وطن / سئودا مددنژاد (کؤشه یازې)

وطن / سئودا مددنژاد (کؤشه یازې)

vətən-Sevda Mədədnijad-Ayhan Miyanalı-YeniQapi.com-

وطن / سئودا مددنژاد (کؤشه یازې)

داها اؤنجه‌لر آلمانیایا دۆشۆندۆڲۆمده، تبریزین کۆچه-خیابان‌لارېندان کئچرکن، سئودیڲیم کافه‌لرده‌ اۏتوردوغومدا، آنام گۆنده‌لیک سئریال‌لارېنې دیققت’له‌ ایزله‌دیڲینده‌ و یۆز‌لرجه  اۏنلارا تای سئریال‌لارې ایزله‌ییب، آما هر دؤنه معصوملوق’لا سئناریۏدا‌ یئنی بیر شئیین اۏلاجاغېنې گؤزله‌دیڲینده‌ و یا یئمک پیشیرَرکن آرا سېرا آتام ایله‌ إوی یېر-یېغېش إتدیک‌لری، جدول حل إتدیک‌لری، و سودۏکۏنون هر زامان آتامېن پایې اۏلدوغونو، ایکی‌لی گۆن‌اۏرتادان سۏنرانېن چای ایچمک‌لری، بۆتۆن گۆنده‌لیک‌لری، هرنه‌یی و هرنه‌یی کامئرا ایله‌ قئید إدیب، دۆنیا‌نېن هر کؤشه‌سینه اؤزۆم’له‌ آپارماغې ایسته‌ییردیم، بلکی إحتیمالې هئچ آز اۏلمایان دارېخمالارېم اۆچۆن بیر مرهم اۏلا بیله؛ ایندی دۆشۆندۆڲۆمده، یاشادېغېم کیمی اۏلدوغومو ایزله‌ییرم، یاشانتې‌لاردا اینته‌لَنن بیر اۏلای کیمی، حتتا یاشاماغېن حسرتی! بعضن اؤزۆمۆ وطنه‌ قایېدا بیلمه‌ڲن بیری‌نین یئرینه‌ قۏیورام؛ آغلا گلَن ایلک شئی بو دېر: “نه‌ بؤیۆک بیر غم!”؛ آما درینلَشدیکجه، وطنی بیر زامان بیر چاغېن ایچینده‌ یاشادېغېم بیر یئرین اؤلچۆسۆ کیمی گؤرۆرَم، بَلیرمیش بیر چاغدا و یئرده‌ تانېدېغېم اینسان‌لار وطن دیر. یئرلره‌ آنلام وئرن اینسان‌لار و اینسان‌لار’لا آنلام تاپان  یئرلر… بو گؤزلرین گؤردۆڲۆ فریم‌لر، بوآیاق‌لارېن آددېملادېغې ​​تۏرپاق‌لار، اۏنلارا باغلې‌لېق حیسّ إتدیڲیم هر یئر ایله هر چاغ، هئچ بیر دورومدا اۏ آن‌لارا گئری قایېتماق ایمکانې اۏلمایان تکرارلانماسې‌نېن حسرتینده اۏلان بؤیۆک و کیچیک شیرین آن‌لارا دارېخما حیسّی وطن دیر، نه‌دن کی نه‌ وارسا، إله هر زامان گؤز قاپاق‌لارې‌نېن باغرېندا داشېنان چرچیوه‌ده ‌اۏلاجاق.

چئویرن: آیهان میانالې

وطن / سئودا مددنژاد (فارسی)

وطن / سئودا مددنژاد (فارسی)

قبل‌ترها که هوای مهاجرت به آلمان را در سر داشتم، موقع رد شدن از خیابان‌ها و کوچه‌های تبریز، هنگام نشستن در کافه‌هایی که دوست می‌داشتم، موقعی که مامان با دقت سریال‌های هرروزه‌اش را تماشا می‌کرد و با اینکه سال‌های سال صدها سریال از آن دست دیده‌ بود اما هربار معصومانه منتظر اتفاق جدیدی در سناریو بود، یا وقتی آشپزی می‌کرد، خانه‌ تکانی‌های گاه و بیگاه‌شان با بابا، جدول حل کردن‌هایشان که همیشه سودوکو سهم پدر بود، چای خوردن‌های دونفره‌ بعد از ظهری‌شان، تمام روزمرگی‌ها، همه و همه را می‌خواستم با دوربین ثبت کنم و با خود به هر گوشه‌ای از دنیا که می‌خواستم ببرم، تا شاید مرهمی باشد برای دلتنگی‌هایم که اصلا هم احتمالش کم نبود؛ حالا که فکر می‌کنم می‌بینم من هر آنچه هستم که زیسته‌ام، چیزی خلاصه شده در زیسته‌ها، حتی حسرت زیستن! گاه خودم را جای کسی می‌گذارم که امکان بازگشت به وطن را ندارد؛ این اولین چیزی است که به ذهن می‌آید: “چه غم بزرگی!”؛ اما عمیق‌تر که می‌شوم می‌بینم وطن واحد مکانی‌ است که در واحدی از زمان در آن وجود داشته‌ام، وطن تک تک انسان‌هایی است که آنها را در زمان و مکان خاصی شناخته‌ام، انسان‌هایی که به مکان‌ها معنا بخشیده‌اند؛ و مکان‌هایی که با انسان‌ها معنا یافته‌اند… فریم‌هایی است که این چشم‌ها دیده‌اند، زمین‌هایی است که این پاها در آن قدم گذاشته‌اند، هر مکانی در هر زمانی که به آن احساس تعلق داشته‌ام، همان حس دلتنگی برای لحظات شیرین کوچک و بزرگی است که در حسرت تکرارشان هستی، اما در هیچ شرایطی بازگشت به آن ممکن نیست، چرا که هرچه که هست در همان قابی است که همواره در میان پلک‌هایت حمل خواهی کرد.

یازار / Yazar : آیهان میانالیAyhan Miyanalı

بو یازېنې دا اۏخویون /Bu Yazını da Oxuyun

آیهان میانالی

نژادپرستی از نوع پان‌پارسیسم و پان‌ایرانیسم / آیهان میانالی

نژادپرستی از نوع پان‌پارسیسم و پان‌ایرانیسم / آیهان میانالی   واژه از سرخط کلام جسارتش …


Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /home/yeniqapi/public_html/wp-includes/class-wp-comment-query.php on line 399

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *